بعضی ها این توان و انرژی را دارند که تو را رشد دهند. شاید سرشت سالم تر و متعهد به اخلاق میتواند چنین انسانی بسازد. کاش همنشینمان انسانی رشدیافته تر بود همیشه. رشد چیست؟جز تعهد و مسئولیت بدون سرزنش؟؟ جز انجام وظیفه در سکوت؟جز رضایت درونی و خیرخواهی و دلسوزی؟شاید خیلی ایده آل فکر میکنم. هستند چنین انسان هایی؟؟این رشدیافتگی اگر با حضور آرامش دینی باشه به نظر کاملتر برسه. یعنی یک شرایطی که با ایمان به خدا، نگران غم ها و مشکلات نباشی. + نوشته شده در  شنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۱ساعت 0:17&nbsp توسط احسان  | 

دلت گاهی بی اختیار میگیرد. گاهی بخاطر اونهایی که روزی در این دنیا بودند و حالا نیستند. گاهی از تنهایی و درد اونهایی که هستند. گاهی از سرعت زندگی و عزیزانی که روز بروز عمرشان بیشتر و به مرگ نزدیکتر میشوند و تو فقط نظاره گری و دلت میخواهد شادتر ببینیشان ولی نمیشود. گاهی از دردهای خودت از اینکه انگار تنهاتر شده ای گاهی متوسل میشوی به رویا یا یک کورسوی امید یا یک وعده زیبا از نجاتوقتی به گذشته نگاه میکنم و فقط حساب میکنم تعداد آنهایی که نیستند و نسلها و قرن ها از وجودشان میگذرد بیشتر میترسم باز گاهی غمگین میشوم ولی این صحیح نیست، این غم و اندوه چه سود؟مسئولیت من چیست؟توانایی من چقدر است در انجام صحیح این مسئولیت؟؟ + نوشته شده در  چهارشنبه نهم شهریور ۱۴۰۱ساعت 19:2&nbsp توسط احسان  |